Wrok verbergt iets. Niet alleen je rust of je vriendelijkheid, maar het licht in jou. Dat heldere, stille deel dat onbeschadigd is en er altijd al was, vóór alle verhalen over wie je bent en wat je hebt meegemaakt. Wrok is als bewolking. De zon verdwijnt niet wanneer het bewolkt is, ze is er nog. Zo werkt het ook met het licht in jou.

Wanneer je wrok draagt, kijk je door een filter, niet alleen naar de ander, maar ook naar jezelf. En dan vergeet je wie je bent. Helder zien is al het begin van bevrijding. Wanneer je merkt: hier is wrok, en je ziet dat zonder het meteen te verdedigen, begint er al iets te verschuiven.

Volledige tekst

Les 69: Mijn wrok bedekt het licht in mij.

In de vorige les zagen we wat wrok met je doet van binnenuit, hoe het een verhaal levend houdt. Hoe het je kleiner laat voelen dan je bent. Vandaag gaan we een stap verder.

Wrok verbergt iets.
Niet alleen je rust
of je vriendelijkheid.

Het bedekt het licht in jou. Dat heldere, stille deel van jou dat onbeschadigd is. Dat er altijd al was, vóór alle verhalen over wie je bent en wat je hebt meegemaakt. Wrok is als bewolking, de zon verdwijnt niet wanneer het bewolkt is. Ze is er nog, maar je ziet haar niet meer. Zo werkt het ook met het licht in jou. Wanneer je wrok draagt, ook een kleine irritatie, ook een oud verdriet dat je al lang met je meedraagt, verdwijnt je helder zien. Je kijkt door een filter. Niet alleen naar de ander, maar ook naar jezelf, en dan vergeet je wie je bent.

Dat is wat wrok uiteindelijk doet. Het bedekt je oorsprong. Het laat je geloven dat je kwetsbaar bent, klein, beperkt. Dat anderen de macht hebben over hoe jij je voelt. Maar dat is niet wie je bent. Je bent van liefde gemaakt, dat zagen we in les 67. En liefde koestert geen wrok, dat zagen we in les 68. Dus wanneer er wrok is, is er iets dat jou tijdelijk heeft doen vergeten wie je werkelijk bent.

Dat is geen reden voor oordeel over jezelf. Het is gewoon iets om te zien. Helder zien is al het begin van bevrijding. Wanneer je merkt: hier is wrok, en jij ziet dat, zonder het meteen te volgen of te verdedigen, dan begint er al iets te verschuiven.

Het licht wordt niet groter.
De bewolking wordt dunner.
En dat is genoeg.

Wat we vandaag oefenen. Vandaag richt je je aandacht naar binnen, naar de stille plek onder je gedachten. Je kunt je voorstellen dat je gedachten en oordelen als een soort wolken om je heen hangen. Zolang je daarnaar blijft kijken, lijkt dat alles wat er is. Maar er is ook iets daarachter, iets helders, iets rustigs, iets dat kan waarnemen zonder direct te oordelen of te verdedigen. Dit is de plek die we eerder het licht noemden.

Vandaag oefen je om daar weer contact mee te maken. Neem een paar minuten de tijd, sluit je ogen en merk op wat er in je hoofd speelt. Gedachten, beelden, misschien ook irritaties of oordelen. Stel je voor dat dit wolken zijn. Je hoeft ze niet weg te duwen, maar je hoeft ze ook niet vast te houden. Kijk of je er als het ware doorheen kunt bewegen. Alsof je er zacht doorheen stapt en merk dan op: wat gebeurt er als ik even niet meega in mijn gedachten?

Wat blijft er over,
als ik niets hoef te vinden,
niets hoef te doen?

Blijf daar een paar momenten bij.

Gedurende de dag herinner jezelf hieraan, zo vaak als je kunt: Mijn wrok bedekt het licht in mij. Ik ben bereid om daar voorbij te kijken. En als je merkt dat je iets tegen iemand vasthoudt, zeg dan tegen jezelf: als ik dit blijf vasthouden, zie ik niet helder. Ik kies ervoor om weer te kijken. Elke keer dat je even loslaat, ontstaat er weer een beetje ruimte. En in die ruimte wordt iets zichtbaar dat er al die tijd al was.

Les 69: Mijn wrok bedekt het licht in mij.