Er is in jou een dieper willen dan de kleine voorkeuren en oordelen van het ego. Een stille, heldere richting die weet waar het werkelijk om gaat. Die wil deel je met het leven zelf.

Maar soms staat er iets tussen jou en dat willen in. Gedachten, oude pijn, boosheid, verdriet. Gevoelens die niet zomaar verdwijnen omdat je anders wilt kijken. Alsof het ego net iets harder praat. Dat is normaal, je komt precies tegen wat er nog in je leeft. Het vraagt geen strijd, maar ruimte. Aanwezig blijven bij wat er is, zonder erin mee te gaan. En jezelf blijven herinneren aan wat je werkelijk wilt.

Volledige tekst

Les 73: Ik wil dat er licht is.

Er is iets in jou dat wil. Onder de kleine voorkeuren, verlangens en oordelen van het ego ligt een dieper willen.

Een stille, heldere richting in jou
die weet waar het werkelijk om gaat.
Dat is de wil die je deelt met het leven.

Die wil creëert, die wil brengt helderheid. Die wil beweegt je naar rust, naar verbinding, naar licht.

Het ego heeft ook wensen, maar die komen uit onrust, uit angst, uit het idee dat er iets ontbreekt. En die wensen doen iets opvallends: ze maken een wereld waarin je blijft reageren, verdedigen, beoordelen. Samen met wrok houden ze dat beeld in stand. Je ziet mensen niet meer zoals ze zijn, maar door een laag van interpretatie. Alsof er steeds iets tussen jou en de ander in staat. En zolang dat ertussen zit, raak je ook jezelf een beetje kwijt.

Misschien herken je dit ook: Dat je ergens wel voelt wat je wilt. Dat je verlangt naar rust, naar licht, naar ruimte. En dat het toch niet lukt om daar te komen. Omdat er iets tussendoor komt.

Gedachten.
Oordelen.
Oude pijn.
Pijn die nog voelbaar is.
Verdriet.
Boosheid.
Gevoelens die niet zomaar verdwijnen
omdat je anders wilt kijken.

Alsof het ego steeds net iets harder praat en dat kan frustrerend zijn. Alsof je het “snapt”, maar het niet kunt leven. Maar dit is belangrijk om te zien: Er is niets mis met jou. Je komt precies tegen wat er nog in je leeft. En dat vraagt geen strijd, geen forceren. Eerder iets anders, dat je leert opmerken wat er gebeurt, zonder er meteen in mee te gaan.

Dat je ruimte maakt
om te voelen wat er is.
Dat je aanwezig blijft
bij verdriet of boosheid,
zonder dat het je overneemt.

En dat je jezelf, juist daar, blijft herinneren aan wat je werkelijk wilt. Je hoeft niet in verzet tegen wat je voelt en je tegelijk kun je blijven kiezen voor wat je werkelijk wilt. Zo ontstaat er langzaam meer ruimte en in die ruimte wordt het licht weer zichtbaar.

Vandaag oefenen we om die wil weer te voelen. Door te herinneren wat je eigenlijk wilt. Je hoeft het niet te bedenken. Het is er al, onder alle gedachten, onder alle verhalen.

Voor de langere oefening (2x, ongeveer 10 minuten): Begin met rustig zitten en zeg tegen jezelf: Ik wil dat er licht is. Laat me zien wat voor mij echt klopt. Blijf daarna stil, je hoeft niets te doen. Laat je leiden en als je afdwaalt, kom dan zachtjes terug naar de zin.

In de korte oefening zeg je meerdere keren per uur tegen jezelf: Ik wil dat er licht is, duisternis is niet wat ik wil. Gebruik deze zin vooral op het moment dat je merkt dat je je afsluit, ergert of vastzet in een oordeel. Niet om het weg te duwen, maar om jezelf te herinneren aan wat je werkelijk wilt.

Les 73: Ik wil dat er licht is.