We dragen allemaal een beeld van onszelf mee. Een verzameling overtuigingen en conclusies die na verloop van tijd voelen als feiten. Zo ben ik nu eenmaal. Maar hoe zeker weten we dat die verhalen waar zijn? Zelfs eigenschappen die je waardeert blijken niet altijd vast te staan.

Er blijft altijd iets over dat groter is dan het verhaal of het label. Onder al die beelden, de positieve en de pijnlijke, ligt een plek die nooit beschadigd is geraakt. Die plek hoeft niets te bewijzen. Ze is er al.

Volledige tekst

Les 94: Mijn essentie is nooit beschadigd geraakt.

We dragen allemaal een beeld van onszelf met ons mee. Een verzameling van overtuigingen, herinneringen en conclusies over wie we zijn. Sommige daarvan zijn positief:

Ik ben zorgzaam.
Ik ben sterk.

Andere zijn pijnlijker, zoals:
Ik ben niet goed genoeg.

En deze beelden hebben vaak veel invloed op ons leven. We kijken naar onszelf door de bril van alles wat we hebben meegemaakt, de verhalen die we over onszelf zijn gaan geloven en de labels die we onderweg hebben meegekregen.

Wat zou er gebeuren wanneer we die conclusies even loslaten?

Wanneer we een moment stoppen met onszelf te definiëren aan de hand van onze successen, onze fouten, onze eigenschappen of onze geschiedenis? Veel van de verhalen die we over onszelf hebben opgebouwd voelen na verloop van tijd als feiten.

We zeggen:

Zo ben ik nu eenmaal.
Zo zit ik in elkaar.
Dat is gewoon mijn karakter.
Ik ben nu eenmaal gevoelig.
Ik ben vooral een rationeel mens.

Vaak onderzoeken we deze uitspraken niet meer, ze worden onderdeel van onze identiteit. Maar hoe zeker weten we eigenlijk dat ze waar zijn? Misschien beschrijven deze uitspraken bepaalde kanten van onszelf en sommige beschrijvingen voelen heel herkenbaar. Toch vertellen ze nooit het hele verhaal.

Zelfs eigenschappen die we waarderen blijken niet altijd vast te staan. De sterke persoon kent momenten van kwetsbaarheid, de moedige persoon kent twijfel, de rustige persoon kan boos worden. En hetzelfde geldt voor eigenschappen waar we moeite mee hebben.

Iemand die zichzelf onzeker noemt kent ook momenten van vertrouwen.
Iemand die zichzelf gevoelig noemt kent momenten van kracht.
Iemand die zichzelf rationeel noemt wordt soms geraakt door iets dat niet logisch te verklaren is.

Er blijft altijd iets over dat groter is dan het verhaal of het label, misschien heb je daar al eerder iets van opgemerkt, een stille aanwezigheid die er nog steeds is, ongeacht welke gedachten, emoties of rollen op de voorgrond staan.

Misschien herken je momenten waarop alle verhalen over jezelf even naar de achtergrond verdwijnen. Momenten waarop je niets hoeft te bewijzen, niets hoeft te verdedigen en even nergens naartoe hoeft. Alsof er onder alle gedachten en zelfbeelden iets aanwezig blijft dat altijd hetzelfde is geweest.

Een deel dat niet verloren is geraakt.
Een deel dat niet leeft vanuit angst.
Een deel dat niet voortdurend bezig is zichzelf te beschermen of te verbeteren.

Dat is dezelfde plek die we eerder licht hebben genoemd: de heldere, rustige plek in ons die onder onze gedachten ligt. Een deel van ons dat niet kleiner wordt door afwijzing, niet verdwijnt wanneer we bang zijn en niet minder waard wordt wanneer we fouten maken. Een deel dat niet afhankelijk is van succes, erkenning of prestaties. Die plek hoeft niets te bewijzen. Ze is er al.

Neem vandaag eens de tijd om stil te staan bij een eenvoudige vraag: Wat als mijn ervaringen, mijn overtuigingen en alle beschrijvingen die ik van mezelf heb gemaakt niet de volledige waarheid vertellen over wie ik ben? Wat als mijn essentie nooit beschadigd geraakt is? Het onderzoeken van die mogelijkheid kan ruimte geven om oude conclusies losser vast te houden. Ruimte om milder naar jezelf te kijken.

En misschien ontstaat er daardoor ook meer vrijheid.
Om anders naar jezelf te kijken.
Om oude overtuigingen minder serieus te nemen.
Om nieuwe keuzes te maken zonder voortdurend beperkt te worden door het beeld dat je van jezelf hebt opgebouwd.

Wanneer een verhaal over jezelf niet de volledige waarheid is, hoef je er ook niet langer volledig naar te leven. Dat kan bevrijdend zijn en tegelijkertijd spannend. We raken vaak gehecht aan de beelden die we van onszelf hebben gemaakt, zelfs wanneer ze ons beperken. Ze voelen vertrouwd, we weten wie we zijn binnen dat verhaal. Zodra die beelden wat losser worden, ontstaat er ruimte om nieuwe keuzes te maken. Ruimte om nieuwe kanten van jezelf te ontdekken. Ruimte om te leven vanuit wie je bent, in plaats van vanuit wie je denkt te zijn.

Oefening. Neem aan het begin van ieder uur, als het mogelijk is, vijf minuten de tijd. Sluit je ogen en zeg langzaam: Mijn essentie is nooit beschadigd geraakt. Mijn ware natuur is onveranderd. Laat deze woorden vervolgens los. Probeer niets te analyseren. Probeer niets te bereiken.

Leg alleen alle beelden die je van jezelf hebt even neer.
De beelden die je mooi vindt.
De beelden die je afwijst.
De eigenschappen waar je trots op bent.
De eigenschappen waar je mee worstelt.
Ga voorbij de verhalen die vertellen wie je denkt te zijn.

En wees stil. Alsof je wacht op iets dat er altijd al was. Kom je vandaag iemand tegen die irritatie, boosheid of oordeel oproept, zeg dan zachtjes in jezelf:

Jouw essentie is nooit beschadigd geraakt.
Jouw ware natuur is onveranderd.

Iedere keer dat je dit doet, oefen je om verder te kijken dan het eerste oordeel. Verder dan het verhaal dat je over de ander hebt gemaakt. En verder dan het verhaal dat je over jezelf hebt gemaakt.

Les 94: Mijn essentie is nooit beschadigd geraakt.