Je kijkt nooit alleen met je ogen. Je kijkt altijd vanuit een innerlijke houding, en die werkt door in je blik, je toon, je interpretaties. Als je jezelf bekritiseert, lijkt de wereld kritischer. Als je jezelf even laat zijn, wordt ook wat je ziet minder bedreigend.

Heelheid betekent hier geen perfectie. Het betekent dat je jezelf op dat moment niet aanvalt. Wanneer die innerlijke aanval even stopt, verandert de kwaliteit van je waarneming. Je treedt de wereld niet langer tegemoet vanuit strijd.

Volledige tekst

Les 36: Mijn heelheid omhult alles wat ik zie.

Deze les bouwt verder op het inzicht dat jouw innerlijke staat, niet losstaat van hoe jij de wereld ervaart. Je kijkt nooit alleen met je ogen, je kijkt altijd vanuit een innerlijke houding en het werkt door in: je blik, je lichaam, je toon, je interpretaties. Die innerlijke toon omhult alles wat je waarneemt, wanneer je jezelf bekritiseert, lijkt de wereld kritischer.

Wanneer je jezelf verdedigt, lijkt de wereld onveiliger. Wanneer je jezelf even laat zijn, wordt ook wat je ziet minder bedreigend. De staat waarin jij kijkt, beïnvloedt hoe je de wereld ervaart.

Met heelheid wordt hier geen perfectie bedoeld.

Niet dat je rustig moet zijn.
Niet dat je geen emoties mag hebben.

Heelheid betekent: dat je jezelf op dat moment niet aanvalt. Niet afwijst om wat je voelt. Niet corrigeert om wie je denkt te moeten zijn.

Wanneer die innerlijke aanval even stopt, verandert de kwaliteit van je waarneming. Niet omdat de wereld anders wordt, maar omdat jij haar niet langer tegemoet treedt vanuit strijd. Bijvoorbeeld als iemand iets zegt wat je raakt of irriteert ontstaat er niet alleen oordeel over de ander, maar vaak ook over jezelf: Waarom raakt dit me? Waarom kan ik hier niet boven staan?

Wanneer je die zelfkritiek laat, wordt het gesprek vaak vanzelf minder gespannen, niet omdat de ander verandert, maar omdat jij niet meer tegen jezelf vecht, je niet meer verzet tegen wat is. Dat geeft ruimte aan jezelf en de ander.

En hoe werkt dit dan? Je herkent je oordeel als een gedachte, niet als waarheid, niet als probleem. Je valt jezelf niet aan om het oordeel, je probeert het ook niet op te lossen. Dat zijn namelijk allemaal pogingen om het gevoel te repareren. In plaats daarvan blijf je erbij zonder ingrijpen en dáár ontstaat de ruimte. Niet omdat het oordeel verdwijnt, maar omdat jij er niet meer tegenin gaat. Dat je geen innerlijke dialoog meer aangaat.

Neem drie periodes van 5 minuten. Waarin je eerst kijkt naar wat je buiten jou ziet, dan sluit je je ogen en onderzoek je jouw binnenwereld. Zeg rustig tegen jezelf: Mijn heelheid omhult alles wat ik zie. Kijk dan om je heen, naar een persoon, een object, een ruimte en laat alles even zijn zoals het is. Ook jezelf. Als oordeel opkomt, hoef je dat niet te corrigeren. Herhaal de zin en kijk opnieuw, dit wissel je af met wat je tegenkomt in jouw binnenwereld.

Les 36: Mijn heelheid omhult alles wat ik zie.