Elke keuze gaat eigenlijk tussen twee manieren van kijken: vanuit wrok, of vanuit een wonder. Wrok werkt als een scherm. Het bestaat uit oordelen, irritaties, oude pijn, verwachtingen die niet zijn waargemaakt. En zolang dat scherm ervoor zit, zie je iets heel anders dan wat er ook is.

Een oordeel voelt vaak als houvast. Het geeft duidelijkheid, een gevoel van gelijk. Maar het heeft een prijs: zolang je het vasthoudt, blijft de spanning bestaan. Er komt geen echte ruimte. Wanneer je bereid bent anders te kijken, zie je waar jij vastzit in je eigen denken, en waar er ruimte kan ontstaan.

Volledige tekst

Les 78: Laat wonderen alle wrok vervangen.

Elke keuze die je maakt, hoe klein ook, gaat eigenlijk tussen twee manieren van kijken: kijk je vanuit wrok, of kijk je vanuit een wonder? Een wonder is een verschuiving in je denken, waardoor je anders kijkt en er meer rust en helderheid ontstaat.

Wrok werkt als een scherm dat je ervoor schuift. Het bestaat uit oordelen, irritaties, oude pijn, verwachtingen die niet zijn waargemaakt. En als dat scherm ervoor zit, zie je iets heel anders dan wat er óók is. Want achter die wrok is iets anders aanwezig. Een andere mogelijkheid om te kijken, zonder verdediging, zonder aanval. Maar zolang je naar je oordeel blijft kijken, blijft dat andere buiten beeld.

Vaak komt er meteen een reactie op: “Maar hij wás gewoon onbeschoft.” “Dit is toch gewoon wat er gebeurde?” En dat kan ook zo zijn. Gedrag kan scherp zijn. Iemand kan iets doen wat niet oké voelt.

Deze les vraagt je niet om dat te ontkennen of goed te praten. Waar het om gaat, is iets anders: dat jouw ervaring van spanning, boosheid of afstand niet alleen komt door wat er gebeurde, maar ook door de manier waarop je ernaar blijft kijken, wat jouw gedachten zijn die je op de situatie plakt.

Bijvoorbeeld:

Iemand reageert kortaf, en voor je het weet denk je: Hij respecteert me niet. Of iemand zegt iets wat je raakt, en jij maakt ervan: Zij vindt mij niet belangrijk. Of iemand komt zijn afspraak niet na, en jij concludeert: Ik kan dus niet op hem rekenen.

Wat er gebeurt, is dat er razendsnel een betekenis ontstaat. En die betekenis voelt als de waarheid. Maar het is jouw interpretatie en precies daar blijft de spanning vastzitten. En precies daar ligt de opening. Wanneer je bereid bent om ook anders te kijken, ontstaat er ruimte. Waarom is dit nou zo moeilijk? Omdat een oordeel je iets lijkt te geven.

Het geeft houvast.
Het geeft duidelijkheid.
Het gevoel dat jij snapt wat er gebeurt.
een gevoel van gelijk hebben.

Als jij kunt zeggen: “Hij zit fout”, dan hoef je niet te voelen wat het met jou doet.
De pijn, de teleurstelling, de onzekerheid. Een oordeel legt het als het ware buiten jezelf. En dat voelt, op korte termijn, veiliger. Daarnaast zit er vaak ook iets van bescherming in. Door iemand vast te zetten in een oordeel, houd je afstand. Je hoeft je niet echt te openen. Niet opnieuw te kijken. Niet geraakt te worden.

En tegelijkertijd heeft het een prijs: Zolang je het oordeel vasthoudt, blijft de spanning bestaan. Je blijft in je hoofd herhalen wat er gebeurd is, je blijft jezelf bevestigen in je gelijk, maar er komt geen echte ruimte. Dat is waarom het zo lastig is om het los te laten. Niet omdat je het niet kunt, maar omdat een deel van jou denkt dat het je helpt.

En precies daar begint de verschuiving: op het moment dat je ziet dat het oordeel je niet brengt wat je eigenlijk zoekt: rust, helderheid en verbinding, ontstaat er vanzelf meer bereidheid om het even los te laten en anders te kijken.

De ander krijgt dan niet langer alleen de rol van ‘degene die het verkeerd doet’,
maar wordt iemand die jou helpt om anders te kijken. Je zou het zelfs zo kunnen zien:
deze persoon wordt jouw ‘redder’. Niet omdat hij of zij jou van buitenaf komt redden,
maar omdat jij via deze persoon kunt zien waar jij vastzit in je eigen denken en waar er ruimte kan ontstaan.

In die zin “redt” deze ontmoeting je: omdat je je eigen blik kunt openen en iets van de spanning kunt loslaten. Wat je in één persoon begint te zien, wordt langzaam zichtbaar in iedereen.

Oefening: kies vandaag één persoon. Iemand bij wie je spanning voelt. Iemand die je irriteert, teleurstelt, of met wie het schuurt of iemand die je liefhebt, maar waar toch ook iets onder zit wat niet vrij voelt. Je weet waarschijnlijk meteen wie het is.

Neem die persoon in gedachten. Kijk eerst eerlijk naar wat er in je leeft: wat je lastig vindt, waar je oordeel zit, wat pijn heeft gedaan.En dan, heel bewust, zet je dat even opzij. Niet omdat het er niet toe doet, maar omdat je bereid bent om ook iets anders te zien. En dan vraag je, in stilte: laat mij zien wie deze persoon werkelijk is, voorbij mijn oordeel. Laat mij zien wat hier nog meer is. Blijf even stil en merk op wat er verandert.

Door de dag heen kun je dit blijven oefenen. Wanneer je iemand tegenkomt in het echt, in gedachten, of in herinnering, merk op of er een oordeel is. En als dat zo is, zeg dan zachtjes: Laat wonderen alle wrok vervangen. Je hoeft niets te forceren, alleen de bereidheid om anders te kijken is genoeg.

Les 78: Laat wonderen alle wrok vervangen.